Ik schijt gelijk ne reiger,

Dat is ni zo plezant.

Allemaal spetters in de WC pot,

Mijn vrouw vindt dat degoutant.

Heden ten dage bekruipt me regelmatig de gedachte om me te euthanaseren wat betreft het lopen.

Waardig afscheid nemen heet dat dan. Het gebeurt wel regelmatig in de carrière van sporters van een bepaald niveau. Grootse successen afgewisseld met heel af en toe een mindere dag verworden tot veel slechte dagen met af en toe een bevredigende prestatie. Ik heb zo’n seizoen dat er geen kloten lukt. Het éne fiasco volgt het andere op en stilaan word ik een persiflage van mezelf. Maar goed, de neerwaartse spiraal is al jaren aan de gang en ik kan er vrede mee nemen. Mijn aanhef was dan ook het euthanaseren wat betreft het lopen en niet euthanaseren tout-court  en dat is al een ganse verbetering in mijn gedachtengang  ten opzichte van enkele jaren geleden.

Yelena Isinbayeva. U kent ze wellicht nog. Dat klein madammeke met de grote stok. U denkt misschien aan fierljappen:  Fierljappen is a traditional Dutch sports to compete the distance of jump, originated from a primitive transporation to across canals with a simple pole. ... maar niets is minder waar. Ze doet aan polsstokken. Tot 2 jaar geleden besprong ze menige mat in elk groot stadion in de wereld. Vijf meter overschrijden was haar niet vreemd en de tegenstand verbleekte wanneer de sexy Russin mompelend haar stok in de hand nam. Wat concentreren, beetje brabbelen, wat schudden met de polsstok en hop, alweer  4m90 en wereldkampioene. Terwijl  anderen begonnen met een aanvangshoogte van 4m10, zat zij vrolijk in de dog-out de Libelle te lezen. Als 80% van het polsstokveld op 4m60 faalde begon zij met haar opwarming.  Maar ook Isinbayeva is maar een mens en vorige jaar beleefde ze zo’n klotejaar als ik nu en stopte ze haar polsstok op een plaats waar de zon niet schijnt, ver weg dus. Een jaartje herbronnen, een beetje verdikken, een Mcdoke gaan doen in Rusland, de bloemekes buiten zetten, enzovoort. Tot ze besefte dat het dit ook niet is en ze weer naar de stok greep.

Ik zag in de uitslag van het WK atletiek in Dagau dat ze geen potten gebroken heeft, dat ze strandde in de middenmoot. Een plaats die ze niet kent, niet gewoon is. En dan vraag ik mezelf af wat er door haar hoofd  moet spoken, wat haar hersenspinsels zijn. Hetzelfde als bij mij: “zouden we niet beter heel dat gezeik aan de wilgen hangen en leven zoals een normaal sedentair mens, met name: werken, thuiskomen, met een biertje voor den TV kruipen en kijken naar het voetbal”?

Ik schijt gelijk ne reiger en als ge dat van grote hoogte op uwen kop krijgt dan heb ge gegarandeerd een schedelfractuur.

Van 1 juli tot pakweg 10 augustus ging alles vlot op training. De najaars koersen lagen vast en we mikten alweer eens naar een doel. Het was controleerbaar, ik had het in de hand. En meestal, als ge iets in de hand hebt, floept het er ook weer uit. De calvarietocht begon met een lichte griepaanval. Daarna een blessure aan de adductor. Dat zorgde dan alweer voor een zoveelste opgave in een grote koers. De daaropvolgende wedstrijd verloopt door de weersomstandigheden op een niet-normale-gang-van-zaken-manier en daar loop ik dan tevens twee joekels van blaren op beide voetzolen.

Het gevolg is dat ik 4 dagen waggel gelijk ne pinguïn met blauwe ballen en op het einde van dag vier in spoed naar de arts moet en antibiotica een deel van mijn voedingspatroon wordt omdat er één of andere debiele bacterie zich in een blaar op mijn voet nestelde omdat ze vond dat griep en een adductor blessure eigenlijk net niet genoeg straf was voor de goede voorbereiding die ik in juli had mogen genieten.

En daarom schijt ik gelijk ne reiger. Van die antibiotica. Omdat ik last van mijn maag heb. Ondanks de yoghurt die ik zuip, en waar ik een absolute hekel aan heb omdat ik het niet lust.

Vandaag deed ik mijn eerste training weer. Ik had gehoopt dat ik even vlot en rap zonder al te veel moeite 25km kon duurlopen aan 4’30/km. Het was  warm en zeer vochtig. De lucht leek zwaar, alsof er alleen maar water in zat en geen zuurstof. Het werd een lijdensweg die me deed besluiten om dit schrijfsel neer te poten.

Goed, ik zal het moeten pakken zoals het komt. Het is wat het is. Gedane zaken nemen geen keer en dies meer  van die verzinsels die men gebruikt om het lot dat men beschoren is te aanvaarden, de pijn te verzachten, de mensch blazen wijs te maken.

En zo zal het zijn, ik draag statig mijn kruis tot ik niet meer de kracht en de energie heb om het te torsen en heldhaftig door de knieën ga.

Ik schijt gelijk ne reiger en dat is niet fijn!