Hij is gepokt en gemazeld in de loopsport. Sinds zijn geboorte heeft hij niets anders gezien dan loopschoenen, running tights, singlets, borstnummers en veiligheidsspeldjes.  De geur van welriekende en neusprikkelende zalven en smeermiddelen is alledaags voor hem. Het maken van sportdrank, 250ml water, twee en een half schepje van het witte poeder, kent voor hem geen geheimen.

Later, als hij groot is zal hij dat zelf ook doen. Dat zei hij me toch, gisteren, toen hij voor het eerst in zijn jonge leven de taak van soigneur op zich nam. Trots was hij weer, toen hij zijn vader voor de zoveelste keer een marathon zag winnen. Deze was speciaal, want op het parcours van 246m in een oude treinloods kon hij heel de wedstrijd van dichtbij volgen.

Het begon al met het inlopen. Samen met papa liep hij een rondje of 6 moeiteloos in. Fier als hij was als papa werd aangesproken door iedereen. Het was zijn papa. Papa Papanikitas, bekend in Nederland en omstreken. Hij komt net als zijn papa graag naar Nederland, zei hij in de auto op weg naar de indoormarathon in Amersfoort. Het viel me zelfs op dat hij, eens we de grens over zijn, soms met een Hollands accent praat. Net als zijn papa. Tijdens het afleggen van de 171 rondjes hoorde hij hem regelmatig roepen. "Niet te snel. Rustig aan. Gaat het nog? Hoe voelen de benen?" als een volleerde coach en verzorger. Soms liep hij een kort stukje mee, want dat kon in die loods.

Toen zijn vader in de laatste 20 ronden een pijnlijke grimas trok en regelmatig hinkte, zag je vanuit de ooghoeken de paniek in zijn ogen. "Papa heeft een verschrikkelijke blaar en kramp in de tenen, jongen. Maar je moet niet bang zijn, papa gaat winnen." Twee uur en vijfenveertig minuten later overschrijdt papa doodop de finishlijn. Hij komt aangelopen en pakt zijn vader vast. "Papa heeft kramp in de tenen, maar heeft gewonnen" hoor ik hem tegen een omstander zeggen. "Gaat het papa" vraagt hij. "Kom, we gaan naar je sportzak in de wagon."

Een oude wagon is ter beschikking gesteld als kleedruimte. "Papa moet even gaan liggen" zegt hij. Zijn achtjarige soigneur pakt een handdoek en legt die op de grond. Papa gaat erop liggen. "Zal ik je schoenen uitdoen, papa" vraagt hij. "Doe maar jongen, heel graag." Trots op zijn zoon ziet hij hoe hij de veters losmaakt en de schoenen uittrekt. In een roes ziet hij hoe hij over 20 jaar hetzelfde zal doen bij zijn zoon als hij een marathon gelopen heeft.