"En manneke, hoewis' t geweest op't school? Ben je niet te druk geweest vandaag, niet te veel lawaai gemaakt?"  vroeg ik deze week aan mijn jongste zoon. Hij stottert, hij is acht en zit in groep 5 moest hij in Holland naar school gaan. Bij ons is dat dus het derde leerjaar.
Hij stottert dus, maar ondanks die lichte handicap lezen we steeds volgende citaten op zijn rapport:
- Heeft een uitgebreide woordenschat. (niet moeilijk als 85% van het publiek anderstalig is)
- Heeft steeds een eigen mening.
- Is assertief. Komt op voor zichzelf.
"Neen hoor papa, de juf heeft toch niets gezegd" antwoordt Lucas trots. " Of toch wel, ik had een discussie met Seizjo"
"Oei" - papa voelt al stront aan de knikker – "waarover dan wel beste vriend?"
"We moesten met twee een bekende sportman zoeken en dan doen alsof we journalisten waren en vragen opschrijven die we dan zouden stellen aan die sportman. Seizjo wilde Lionel Messi, die voetballer, maar dat wilde ik niet"
Voetbal  is bij ons thuis taboe. We praten er niet over, we kijken er niet naar, we spugen op de eerste 20 bladzijden van het sportkatern in de krant waar we op geabonneerd zijn, net zoals de Ieren naar de Italianen spuugden in New-York in het begin van de 20e eeuw.
"Wie heb jij dan gekozen dierbare zoon van me?"
"Luc Krotwaar" zegt hij zonder een spier te verrekken alsof Luc Krotwaar onze buur is en hij hem elke dag tegenkomt wanneer Luc zijn moestuin staat te wieden vooraleer hij aan een loopje begint.
Ik schuif onderuit van mijn stoel van't verschieten en tik met mijn kinnebak tegen de rand van de tafel. Van je zoon moet je het hebben. Kiest hij een atleet, keuze genoeg: Bolt, Gebrselassi, Bekele, Tia Hellebaut,  Kim Gevaert, Marc Papanikitas. Maar neen, Luc Krotwaar!
"Tja Lucas, ik begrijp de discussie. Messi is een wereldbekende voetballer. Luc is een wereldbekende loper bij ons thuis aan de tafel. Seizjo, de kinderen van de klas, de juf, de school, Linkeroever (waar de school gevestigd is, aan de andere kant van de Schelde dus), Antwerpen, België en  de wereld in het algemeen zullen Luc Krotwaar niet echt kennen."
Algemene stilte. Lucas kijkt me vragend aan. Dit begrijpt hij niet.
"Goed jongen, hoe is de discussie afgelopen? Welke vragen zou je dan aan Messi stellen?"
"We moesten van de juf op de gang. Daar moesten we van haar verder discussiëren en zelf maar een oplossing zoeken. We hebben Luc Krotwaar gekozen"
Voor de tweede keer die avond raak ik met mijn kinnebak de tafelrand.
"Hoe heb je dat klaargespeeld?" vraag ik, want ik ken zijn klasgenootje Seizjo goed, en het is geen doetje dat zich laat doen.
"We hebben schaar, steen, papier gespeeld en ik heb gewonnen". Kinderlijke logica.
Toch een beetje geïrriteerd en in mijn trots gekrenkt, vraag ik: "Vond de juf jullie keuze dan goed? Ze kent Luc Krotwaar toch niet"
"Ja hoor" antwoordt Lucas " want Mohammed zei tegen de juf: ik kies de papa van Lucas, dat is een goede loper. En de juf kent jou toch ook?"
Er loopt momenteel een adoptieprocedure, Mohammed moet bij ons komen wonen.