"Je moet de wind lezen" zei Rientje Ritsma vorige week op televisie. "Wind mee moet je rusten, je laten meevoeren, je klaarmaken voor de wind tegen. En dan ga je ervoor, gebruik je je kracht, zet je aan, beuk je de wind door."

Ik vond het een prachtig gezegde: "Je moet de wind lezen" en dit indachtig begon ik mijn weerstandtraining in het stormweer op een sintelbaan waar ik in 1987 mijn eerste echte intervaltraining aflegde. Na het stormweer dat die nacht over België had geraasd, lag de baan er nog vrij goed bij. Bij windsnelheden die gingen tot 80km/h legde ik mijn duizendjes helemaal alleen af. Het is januari 2012. Normaal gezien moet er 15cm sneeuw liggen en is het 6° onder nul. Vandaag is het 12°, teisteren de regendruppels mijn verwrongen kop en blaast de wind mij uit mijn onderbroek.

"Je moet de wind lezen". Mijn reet ja, deze wind laat zich niet lezen. Of misschien kan ik niet lezen? Weliswaar is er een lichte vorm van dyslexie bij mij vastgesteld, maar dat zal de wind worst wezen. Ik beuk, vecht, wring, trek en stoemp drie keer de rechte lijn door waar de wind tegen blaast. Want zo dwars ben ik dan, ik zou mijn duizendjes zo kunnen leggen dat ik drie maal wind mee heb, dat leest gemakkelijker. Maar neen, en daar zal die lichte vorm van dyslexie zijn rol in spelen, ik kies voor de moeilijkste weg, drie keer de wind klieven met mijn door de kerstfeestmalen uitgezet body-builders lijf.

Het gaat me niet vlot af om de tijden te halen die door de coach zijn opgedragen, temeer omdat ik dit beulswerk verricht een uur nadat ik mijn bedstee heb verlaten. Mijn darmflora is nog hevig in strijd met het glas bietensap dat er op nuchtere maag is ingekapt en de wallen onder mijn ogen verraden een laat uur waarin ik de slaapkamer heb betreden. Tevens word ik vanavond weer aan een feestdis verwacht. Onwillekeurig denk ik terug aan de intervaltrainingen die ik op deze baan aflegde eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Twee keer per week trainden we hier, we liepen in in het park, mijn parkie, dat deze baan omringt en legden dan onder streng toeziend oog van de coach onze snelheidstraining af. Er mocht niet gevierd worden, alleen getraind. Eten werd gecontroleerd, ook het uur waarop we in ons bed kropen. Was dit niet naar de zin van de coach, dan stond er een straftraining op het programma.

Wat waren we toen fanatiek. Ik herinner me zelfs nog dat ik in voorbereiding  van een interclubwedstrijd een tempomaker op training meekreeg die de eerste 500 van de 1000m voor me liep en me dan liet gaan. Ik zie mezelf weer, 26 jaar jonger, 6kg lichter zweven over deze baan, 1000en afleggen 35 seconden sneller dan vandaag. 5 seconden extra per kilo die er is bijgekomen of 1,3 seconden extra per jaar? Ik werd toen uit de wind gezet door een tempomaker. Nu klooi ik hier alleen wat, mijn enigste vriend is mijn polartoestel dat de tussentijden registreert, mijn ergste vijand is de wind die er voor zorgt dat die tussentijden met heel veel moeite gehaald worden.

"Je moet de wind lezen" zei Rientje Ritsma 11 jaar nadat hij voor de laatste keer wereldkampioen all-round schaatsen op de buitenbaan was geworden. Hij wordt nu analist genoemd en mag deze opdracht vervullen voor de Nederlandse TV tijdens de eerstkomende wereldkampioenschappen out-door schaatsen. Men liet beelden van hem zien toen-ie nog actief was. Niet moeilijk dat hij de wind kon lezen, met die hespen van bovenbenen van hem. Zelfs met mijn 6kg extra lijk ik nog steeds op een Biafraan in vergelijking met hem.

De achtste en laatste duizend. Ik heb gehaald wat er vooropgesteld was, maar het ging niet van harte. Ik trippel de 5km af die me scheiden van mijn huis, tevreden dat ik op bijna 45 jarige leeftijd nog steeds de discipline heb om de gevraagde arbeid binnen de vooropgestelde tijden in moeilijke omstandigheden af te werken. Later, als ik analist word, zal ik net als Rientje mooie, legendarische oneliners poneren à la "je moet de wind lezen".

Het zal eerder zijn: "Kruip op tijd in je bed, zuip geen bietensap opje  nuchtere maag en kies voor wind mee in plaats van wind tegen".